”Για την αγάπην σου είς εμέν, γλυκύτατέ μου αφέντη,
μηδέν έρχεσαι να φιλής κοντά ‘ς την γειτονιάν μου,
να σε θωρώ, να θλίβωμαι, να βαριαναστενάζω.
Εσύ θυμάσαι, αφέντη μου, τον όρκον τον μ’ εποίκες,
πως ώμοσες και μώλεγες ποτέ μη με ξαφήσης,
κι εδά θωρούν τα μάτια μου, εις άλλην πόθον έχεις,
χθες μετά κείνην έμεινες, μ’ εκείνην εκοιμήθης,
κι εμέναν ήρτες και είπες μου ότι ‘ς την βίγλαν ήσουν,
κι εγώ επήγα κι ερώτησα όλους τους βιγλατόρους,
κι εκείνοι ώμοσαν και είπασιν κανείς ουδέν σε είδεν,
κι επάτησες τον όρκον σου κι έχεις μεγάλον κρίμα”.
”Δεξιά μου στάσου, λυγερή, θέλω να σε συντύχω,
να σ’ ερωτήσω ρώτημαν, να σε παρακαλέσω,
ειπέ με, πόσα με αγαπάς, τόσα να σε αγαπήσω,
μη σε αγαπήσω πλεότερον κι εσύ κενοδοξήσης,
και αν τύχη να το καυχισθής ότι παρακαλώ σε,
κι εγώ θάρρος εις εσέν άλλος να μη το μάθη.
ΚΙ εσύ, κυρά μου, είπες με, άλλον σε προξενούσιν.
Μακάρι να σ’ επροξένησαν, άλλον άντραν να πήρες,
κι εμέν να μη ελογάριαζες που μένω, που κοιμούμαι,
εις ποίαν βλέμμαν έριξα, με ποίαν συντυχαίνω”.
Απόσπασμα από τα "Ερωτοπαιγνια" Βυζαντινά ποιήματα του 15ου αιώνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου