Βυζαντινή Άρπα

Η συγκεκριμένη εικόνα με τη μορφή που κρατά μια τριγωνική άρπα, φιλοτεχνήθηκε για κάποιο ψαλτήρι τον 11ο αιώνα! Η άρπα μοιάζει πολύ με την αρχαιοελληνική επιγόνιο άρπα, και πολύ πιθανόν να υπήρχε και κατά τη βυζαντινή περίοδο

Πορτρέτα Βυζαντινών ανδρών

 

Τρία πορτρέτα σημαντικών ανδρών (αυτοκράτορας, δεσπότης και άρχοντας) του Βυζαντίου, και οι αναπαραγωγές των ενδυμάτων τους στο μουσείο του Μυστρά. Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος, Θωμάς Παλαιολόγος, και Μανουήλ Λάσκαρις Χατζίκης. Και οι τρεις έζησαν ως τα μέσα του 15ου αιώνα , και τα ενδύματά τους είναι χαρακτηριστικά εκείνης της περιόδου

Προπώλομα - Βυζαντινό καπέλο

 Το πιο δύσκολο πράγμα όταν ασχολείσαι με την ιστορική αναβίωση, είναι η δημιουργία καπέλων. Καθώς η πιλοποιία είναι μια ιδιαίτερη τέχνη, και διαφέρει από αυτή της δημιουργίας ενδυμάτων.

Είχα καταφέρει πολλές φορές καθ'όλη τη διάρκεια της ενασχόλησής μου με τα Βυζαντινά ενδύματα,  (και όχι μόνο), να φτιάξω κάποια κεφαλοδέσματα, ή διακοσμητικά κεφαλής (headpieces), αλλά ποτέ κάτι που να είναι καπέλο. 

Αυτό που ήθελα πάντα να φτιάξω, είναι το "προπώλομα", χαρακτηριστικό Βυζαντινό καπέλο, που υπάρχει σε τοιχογραφίες και χειρόγραφα, σε διάφορες περιόδους, σε διάφορα μεγέθη, με παραλλαγές του τραπεζοειδούς του σχήματος. 

Πρόσφατα έκανα μια πρώτη προσπάθεια, για μένα και την Ευαγγελία. Ίσως χρειάζεται βελτίωση, αλλά είμαι ενθουσιασμένη καθώς είναι μία αρχή. 

Τα συγκεκριμένα προπωλόματα είναι από  τον 10ο με 11ο αιώνα, καθώς προσπάθησα να ακολουθήσω τα προπωλόματα της Άννας Γαβράδαινας (Για την Ευαγγελία) και της Άννας Ραδηνής (για μένα). 

Και οι δύο γυναίκες κατείχαν τον τίτλο της Ζωστής Πατρικίας 

 

 

 

 

 

Μια φορά στο Μεσολόγγι

 

Αποτελεί μυστήριο κάποιες φορές πως τα επίθετά μας τυγχάνει να μας χαρακτηρίζουν ή καρμικά να ταιριάζουν με τις πράξεις μας .

Μπορεί να ακούγεται σχεδόν βλάσφημο να κάνω αυτές τις σκέψεις για τον Χρήστο Καψάλη, αλλά ποιος δε θα το σκεφτεί αν κάτσει να αναλογιστεί λίγο παραπάνω την υπόθεση της ανατίναξης από τα χέρια του σα σήμερα στο Μεσολόγγι.

Αυτός και άλλες τετρακόσιες ψυχές τινάχτηκαν στον αέρα από πυρίτιδα που άναψε ο ίδιος για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Κι αυτή του η πράξη δεν ηταν μόνο αυτοκτονική, αλλά ταυτόχρονα ηρωική διότι πήρε στο θάνατο και τους εχθρούς

 

Ο πίνακας είναι έργο του σπουδαίου Θ.Βρυζάκη

Βυζαντινό Πάσχα

 

Αύριο είναι η Κυριακή των Βαΐων, και μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τις προετοιμασίες της Μεγάλης Εβδομάδας, και του Πάσχα των ορθόδοξων.

Στις έρευνες που κάνω κατά καιρούς σχετικά με το Βυζάντιο, ανακαλύπτω πως πολλά έθιμα, όπως και αυτό του Πάσχα, έχουν ρίζες πολύ παλιές, και κυρίως ρίζες από τη Βυζαντινή περίοδο.

Διαβάζοντας χτες το βράδυ κάποιο βιβλίο, συνέλεξα τις παρακάτω όμορφες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

 Οι περισσότερες πηγές  αναφέρονται κυρίως στο 10ο ως 13ο αιώνα. Τίποτα δεν αποκλείει βέβαια κάποια περίοδο πριν ή μετά.

Στις προετοιμασίες λοιπόν του Πάσχα, περιλαμβάνονταν το ασβέστωμα των τοίχων των σπιτιών, ή το βάψιμό τους σε διάφορα χρώματα.

Η σκέψη γειτονιών, χωριών, πόλεων, της Πόλης της ίδιας, μέσα στα χρώματα και στη φρεσκάδα του ασβέστη, είναι κάτι που με ταξιδεύει.

Τα δάπεδα στο εσωτερικό των σπιτιών, μετά από τον καθαρισμό τους, στρώνονταν με κλαδιά λεμονιάς , δενδρολίβανου, δάφνης και άλλων. Η αίσθηση του πράσινου μέσα στην οικεία και τα αρώματα πρέπει να ήταν κάτι το υπέροχο!

Γυναίκες, άντρες και παιδιά, ετοίμαζαν τα καινούρια και όμορφα ρούχα τους για τη χαρμόσυνη μέρα της Λαμπρής. Ήταν γι' αυτούς η γιορτή της ψυχικής ανάτασης, οπότε έπρεπε να τη γιορτάσουν όσο πιο επίσημα και ευπρεπώς γινόταν.

Και σήμερα, ειδικά αν ανατρέξουμε στα παιδικά μας χρόνια, θα θυμηθούμε με πόση χαρά φορούσαμε, τα καινούρια ανοιξιάτικα ρούχα για την Ανάσταση και το Πάσχα.

Τα κτίρια και οι δρόμοι φωταγωγούνταν. Δινόταν διαταγή για φωτοχυσίες στα σπίτια.

Κι εγώ θυμάμαι πάντα, όπως πηγαίναμε για την εκκλησία το βράδυ, να είναι όλα τα σπίτια φωταγωγημένα.

Μετά τη δεύτερη Ανάσταση, οι εκκλησιαζόμενοι αντάλλαζαν φιλιά. Ακριβώς όπως κάνουμε και τώρα, γενιά τη γενιά από τότε.

Στο γιορτινό τραπέζι της Λαμπρής υπήρχαν πολλά κρέατα, και άφθονα άλλα φαγώσιμα που κατέλυαν τη νηστεία. Η λέξη Λαμπρή εξάλλου προέρχεται από το ρήμα "λαμπρεύω", που σημαίνει καταλύω τη νηστεία, Εξέχουσα θέση τραπέζι είχε και η λαμπροκουλούρα, στην οποία έμπηγαν κόκκινα αυγά.

Τα αυγά βάφονταν κόκκινα συμβολίζοντας το αίμα του Χριστού, αλλά και κατά μια άλλη θεωρία, το αίμα των αμνών από τη σφαγή τους, όταν οι Ιουδαίοι το χρειάστηκαν για να βάψουν γύρω και πάνω από τις πόρτες, ώστε να μη δεχθούν το μένος των Αγγέλων. Οπότε έτσι δικαιολογείται και η βρώση των αμνών την ημέρα της  Λαμπρής.

Τα αυγά εκτός από κόκκινα πολλές φορές στολίζονταν και με "ξόμπλιασμα", μια τεχνική διακόσμησης πάνω στα αυγά, με κερί ή φύλλα. Αυτή διακόσμηση απεικόνιζε φύση, ή ευλαβικά σύμβολα.

Ακολουθεί η σύγκρουση (τσούγκρισμα) των αυγών.  Το αυγό συμβολίζει τη ζωή. Σπάζοντας το κέλυφος αναδύεται το κλωσόπουλο, όπως αναδύθηκε από τον τάφο ο Κύριος.

Το βράδυ της Ανάστασης επίσης, τοποθετούσαν αυγά και άρτους στους τάφους των νεκρών τους.

Η γιορτινή ατμόσφαιρα κρατούσε και μετά το Πάσχα, καθ' όλη  την εβδομάδα της Διακαινησίμου.

Επίσης δινόταν χάρη σε φυλακισμένους με ελαφρά παραπτώματα.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κέρκυρα, μέχρι αρκετά πρόσφατα, υπήρχε το έθιμο του μαρκαρίσματος των θυρών με το αίμα των αμνών. Επίσης στην Κρήτη, φτιάχνουν κουλούρες με την τεχνική του ξομπλιάσματος, και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Μια κουλούρα έργο τέχνης.

Αυτά ήταν ότι μπόρεσα να καταγράψω, στο λιγοστό ποιοτικό χρόνο που έχω.

Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση, και καλό Πάσχα!

Υ.γ: Οι εικόνες ai διαμορφώθηκαν από τις παραπάνω πληροφορίες.

Οι υπόλοιπες είναι από εγχειρίδια που δείχνουν σκηνές παρόμοιες με αυτές της περιόδου του Πάσχα.

Οι πληροφορίες μου είναι αό το βιβλίο:
"Βυζαντινών βίος και πολιτισμός" του Φαίδωνος Κουκουλέ

Έμπνευση και κανόνες

 

Καρδιοχτύπι μιας άλλης εποχής

 

”Για την αγάπην σου είς εμέν, γλυκύτατέ μου αφέντη,

μηδέν έρχεσαι να φιλής κοντά ‘ς την γειτονιάν μου,

να σε θωρώ, να θλίβωμαι, να βαριαναστενάζω.

Εσύ θυμάσαι, αφέντη μου, τον όρκον τον μ’ εποίκες,

πως ώμοσες και μώλεγες ποτέ μη με ξαφήσης,

κι εδά θωρούν τα μάτια μου, εις άλλην πόθον έχεις,

χθες μετά κείνην έμεινες, μ’ εκείνην εκοιμήθης,

κι εμέναν ήρτες και είπες μου ότι ‘ς την βίγλαν ήσουν,

κι εγώ επήγα κι ερώτησα όλους τους βιγλατόρους,

κι εκείνοι ώμοσαν και είπασιν κανείς ουδέν σε είδεν,

κι επάτησες τον όρκον σου κι έχεις μεγάλον κρίμα”.

”Δεξιά μου στάσου, λυγερή, θέλω να σε συντύχω,

να σ’ ερωτήσω ρώτημαν, να σε παρακαλέσω,

ειπέ με, πόσα με αγαπάς, τόσα να σε αγαπήσω,

μη σε αγαπήσω πλεότερον κι εσύ κενοδοξήσης,

και αν τύχη να το καυχισθής ότι παρακαλώ σε,

κι εγώ θάρρος εις εσέν άλλος να μη το μάθη.

ΚΙ εσύ, κυρά μου, είπες με, άλλον σε προξενούσιν.

Μακάρι να σ’ επροξένησαν, άλλον άντραν να πήρες,

κι εμέν να μη ελογάριαζες που μένω, που κοιμούμαι,

εις ποίαν βλέμμαν έριξα, με ποίαν συντυχαίνω”.

Απόσπασμα από τα "Ερωτοπαιγνια" Βυζαντινά ποιήματα του 15ου αιώνα