Το πιο δύσκολο πράγμα όταν ασχολείσαι με την ιστορική αναβίωση, είναι η δημιουργία καπέλων. Καθώς η πιλοποιία είναι μια ιδιαίτερη τέχνη, και διαφέρει από αυτή της δημιουργίας ενδυμάτων.
Είχα καταφέρει πολλές φορές καθ'όλη τη διάρκεια της ενασχόλησής μου με τα Βυζαντινά ενδύματα, (και όχι μόνο), να φτιάξω κάποια κεφαλοδέσματα, ή διακοσμητικά κεφαλής (headpieces), αλλά ποτέ κάτι που να είναι καπέλο.
Αυτό που ήθελα πάντα να φτιάξω, είναι το "προπώλομα", χαρακτηριστικό Βυζαντινό καπέλο, που υπάρχει σε τοιχογραφίες και χειρόγραφα, σε διάφορες περιόδους, σε διάφορα μεγέθη, με παραλλαγές του τραπεζοειδούς του σχήματος.Πρόσφατα έκανα μια πρώτη προσπάθεια, για μένα και την Ευαγγελία. Ίσως χρειάζεται βελτίωση, αλλά είμαι ενθουσιασμένη καθώς είναι μία αρχή.
Τα συγκεκριμένα προπωλόματα είναι από τον 10ο με 11ο αιώνα, καθώς προσπάθησα να ακολουθήσω τα προπωλόματα της Άννας Γαβράδαινας (Για την Ευαγγελία) και της Άννας Ραδηνής (για μένα).
Και οι δύο γυναίκες κατείχαν τον τίτλο της Ζωστής Πατρικίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου