Ηρωίδα ούτως ή άλλως

 

Γυναίκα από τα περίχωρα της Θήβας του Otto Magnus Von Stackelberg

Υπέροχη απεικόνιση μιας γυναίκας, που προφανώς κρατάει στάμνα για να τη γεμίσει με νερό από κάποια πηγή, και φοράει υπέροχο ένδυμα εκείνης της εποχής και τοποθεσίας. Αυτό όμως που μου τράβηξε την προσοχή περισσότερο, είναι αυτά που φοράει στο κεφάλι και στους ώμους ! Μοιάζουν με τμήματα πανοπλίας. Ίσως και να είναι , ίσως και να το φαντάστηκε κάπως έτσι ο ζωγράφος.

Επτάνησος Πολιτεία

Σα σήμερα το 1800 συγκροτείται η Επτάνησος Πολιτεία  (Respublica Septinsularis). Κέρκυρα, Παξοί, Λευκάδα, Ιθάκη, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος και Κύθηρα ενωποιοούνται. Η Επτάνησος Πολιτεία αποτέλεσε το πρώτο οργανωμένο κράτος στη νεότερη ιστορία του Ελληνισμού, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Το σύνταγμα του κράτους ονομάζεται "Βυζαντινό" και αποκτά νόμισμα, διοικητική οργάνωση, πρεσβείες, και σημαία που ευλογήθηκε από τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως. Είναι η αρχή για την οριστική προσάρτηση των νήσων του Ιονίου με την Ελλάδα το 1864

 

Λίγες στον αριθμό, αλλά όχι λίγες στη δύναμη

Απόσπασμα από άρθρο του Γεωργίου Γεωργά. Ήθελα να το αναρτήσω την 8η του Μαρτίου για την ημέρα της γυναίκας, αλλά οι υποχρεώσεις μου δεν το επέτρεψαν. Οι γυναίκες στα όπλα ήταν πάντα λίγες σε σχέση με τον μεγάλο αριθμό των αντρών πολεμιστών, αλλά αρκετές έως πολλές στο σύνολό τους διαχρονικά. Στη φωτογραφία είμαι εγώ την πρώτη φορά που φόρεσα την Βυζαντινή μου πανοπλία, αξιόλογη κατασκευή του γνωστού αρματοποιού Δημητρίου Κατσίκη

Ο κύκλος των χαμένων προσπαθειών

 Στα πλαίσια μελέτης για την ιστορική αναβίωση
Ο προτελευταίος αυτοκρατορας του Βυζαντίου Ιωάννης ο 8ος Παλαιολόγος και η τρίτη σύζυγός του Μαρία Μεγάλη Κομνηνή. Ο Ιωάννης είναι γνωστός για όλες τις προσπάθειες που έκανε για την ευημερία της αυτοκρατορίας, προσπάθειες καλοπροαίρετες που όμως δεν ευόδωσαν.  Αρχικά η ενίσχυση του Μυστρά ήταν το κύριο ενδιαφέρον του, καθώς και διάφορες διπλωματικές εκστρατείες. Απονενοημένο διάβημα κατέληξε η παραχώρηση της Θεσσαλονίκης στους Βενετούς, ένα μεγάλο λάθος πάνω σε μια απέλπιδα προσπάθεια αντιμετώπισης της Τουρκικής απειλής. Δούλευε για τη διοργάνωση νέας σταυροφορίας, αλλά το πιο σημαντικό από όλα ήταν η σύγκληση ανατολικής και δυτικής εκκλησίας με σκοπό την επανένωσή τους. Όλα έδειχναν στη Φερράρα και στη Φλωρεντία πως το συμβούλιο αυτό θα συμφωνούσε, όμως κλήρος και λαός ποτέ δεν αποδέχτηκαν τους όρους της καθολικής εκκλησίας που ουσιαστικά την καθιστούσε κυρίαρχη στην ένωση αυτή. Ποτέ δε θα μάθουμε πόσο η τροπή αυτής της υπόθεσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δραματική εξέλιξη της ιστορίας

Αγάπη ανίκητη σε κάθε μάχη

 

Αν θέλετε να δείτε τον έρωτα στο απόγειό του, δείτε την ποίηση, τη ζωγραφική, τις τέχνες.

 Εκεί ζει δυνατός στους αιώνες πέρα από τη μικρότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Η μεγαλύτερη έκφραση και έκφανση έρωτα είναι μέσω της τέχνης. Και στα μύχια της ψυχής μας!!

Ο έρωτας σε περίοδο πολέμου δια χειρός Θ. Βρυζάκη με τίτλο: "Αποχαιρετισμός στο Σούνιο"

Σημασία δεν έχει το πριν και το μετά. Μόνο εκείνη η απόλυτη στιγμή...

Εύχομαι να νικήσει η αγάπη σε όλα τα πεδία  <3

Marienburg Castle

Χειμωνιάτικη επίσκεψη σε ένα πανέμορφο μέρος! Αξέχαστες στιγμές, σε μια όμορφη χώρα

Πολεμικές Τέχνες

Η πολεμική τέχνη χαρακτηρίζει αυτόν που την ακολουθεί. Το σπαθί, γενικά η ξιφασκία, το fencing κατά την αγγλική (φράκτης), σηματοδοτεί το όριο, μέχρι εδώ δηλαδή, αν περάσεις τη γραμμή θα έχεις πρόβλημα. Το σπαθί βασικά και πρωταρχικά είναι κάθετο στην κίνησή του, και μετά ακολουθούν διάφορες κινήσεις επίσης. Κάποιος λοιπόν που σκέφτεται και κινείται έτσι, ούτε ψεύδεται, ούτε παίζει... Όποιος προσπαθεί να αποδείξει το αντίθετο, απλά εκτίθεται

Πολεμική σιέστα

Και συνεχίζει η πριγκίπισσα-ιστορικός την αφήγηση.

Ο Νικηφόρος Βρυέννιος απέκρουσε μεν το δόρυ κι έκοψε το χέρι του εχθρού... Αλλά  

 

                                                                    

                                                                       

Ένας εκ των Τούρκων (μισθοφόροι του Αλεξίου), πηδήσας κάτω εκ του ίππου του, ανερρίχθη ωσάν λεοπάρδαλις επάνω εις τον ίππον του Βρυεννίου,  εκόλλησεν εις την μέση του και προσεπάθει να σκαρφαλώσει επάνω εις την ράχην. Ο δε Βρυέννιος ωσάν θηρίον στρεφόμενος πέριξ του, ήθελε να τον πληγώσει με το ξίφος του. Αλλά τα πράγματα δεν εγίνοντο όπως ήθελε αυτός, διότι ο Τούρκος ελυγίζετο διαρκώς και εξέφευγε τα χτυπήματα.

Επειδή το χέρι του εκουράσθη να κινείται και να χτυπά εις το κενόν, άφηκε τον εαυτόν του να παραδοθεί εις ολόκληρον το πλήθος των εχθρών.

Αυτοί δε τον έπιασαν και τον έφεραν εις τον Αλέξιον Κομνηνόν. Ο Βρυέννιος ήτο ένα θέαμα φοβερόν και ως πολεμιστής και ως αιχμάλωτος. Ο δε Κομνηνός δεν ήτο τοιούτος ώστε να εξακολουθεί να είναι σκληρός έναντι εκείνων που εστάθησαν αντίπαλοί του, αλλ’ εθεώρει ικανοποιητικήν δι’ εαυτόν τιμωρίαν την αιχμαλωσία του εχθρού.

Μετά την αιχμαλωσίαν διέτρεξαν αρκετόν διάστημα μαζί. Σε μια τοποθεσία ΄Αλέξιος θελήσας να κάμη τον Βρυέννιον να αναθαρρήση εκ της λύπης του με καλάς ελπίδας, είπε προς αυτόν:

«Ας καταβούμεν από τα άλογα και ας καθήσωμεν δια να ξεκουρασθώμεν ολίγον»

Αλλ’ εκείνος φοβούμενος ότι κινδυνεύει η ζωήν του, εφαίνετο ωσάν φρενοβλαβής και κάθε άλλο βέβαια παρά ανάγκη αναπαύασεως είχε. Αλλ’ όμως ευθύς υπέκυψεν εις το θέλημα του στρατηγού.

Αφιππεύσαντες λοιπόν, ο μεν Αλέξιος αμέσως εστρώνετο εις τα χλοερά χόρτα, ως να ήτο απαλή κλίνη, ο δε Βρυέννιος με την κεφαλήν του εστηριγμένην εις το ρίζωμα πυκνόφουντης βελανιδιάς.

Ο Αλέξιος εκοιμήθη, τον Βρυέννιον όμως δεν τον έπιανε ύπνος. Αλλά καθώς εσήκωσε το βλέμμα του είδε το ξίφος του Αλεξίου να κρέμεται από τα κλαδιά του δένδρου.

Επειδή δεν έβλεπε πουθενά κανέναν παρόντα, αναθαρρήσας εκ της συντριβής του αρχίζει να σκέπταται ανδρικώτερον και αποφασίει να φονεύση τον Αλέξιον.

Και ίσως η σκέψις να μετεβάλλετο εις έργον, εάν δεν τον παρημπόδιζε κάποια θεία δύναμις εξ’ουρανού, η οποία μαλάκωσε την αγριότητα της ψυχής του και τον προδιέθεσε να ατενίζη με συμπάθεια προς τον στρατηγόν